Makroprolaktyna

Co to jest makroprolaktyna? Jak działa makroprolaktyna? Jak makroprolaktyna wpływa na oznaczenie stężenia prolaktyny? Jak wykryć prolaktynę? Na te pytania znajdziesz odpowiedź w tym poście. Możesz również wydrukować fiszkę do nauki do egzaminu.

Co to jest makroprolaktyna?

Makroprolaktyna to połączenie cząsteczki prolaktyny z przeciwciałem IgG (rzadko z przeciwciałem IgM lub IgA). Cząsteczka prolaktyny ma wielkość 23 kDA, makroprolaktyna natomiast >150 kDA. Nazwą zamienną dla makroprolaktyny jest big-big prolaktyna.

Jak działa makroprolaktyna?

Najłatwiej napisać – makroprolaktyna nie działa. Nie ma ona biologicznej aktywności. Nie pobudza żadnych innych hormonów ani gruczołów, ani ich nie hamuje.

Jak makroprolaktyna wpływa na oznaczenie stężenia prolaktyny?

Obecność makroprolaktyny może powodować fałszywie wysokie stężenie prolaktyny. Testy wykorzystywane do oznaczenia stężenia prolaktyny nie rozróżniają prolaktyny od makroprolaktyny – wrzucając je do „jednego worka” jako prolaktynę. W związku z tym należy mieć na uwadze, że jeśli u pacjenta występuje wysokie stężenie prolaktyny, a nie ma żadnych objawów z tym związanych – może to sugerować obecność makroprolaktyny. W takiej sytuacji nie warto prowadzić rozszerzonej diagnostyki w kierunku poszukiwania przyczyn hiperprolaktynemii, a skrócić diagnostykę do ewentualnego stwierdzenia obecności makroprolaktyny.

Jak wykryć makroprolaktynę?

Do metod wykrywania makroprolaktyny zalicza się:

• precypitację 25% glikolem polietylenowym (PEG)
• filtracyjną chromatografię żelową – jest to złoty standard, jednak metoda ta jest rzadko wykorzystywana ze względu na koszty i konieczność posiadania specjalistycznego sprzętu pomiarowego
• immunoadsorpcję/immunoprecypitację
• ultrafiltrację

Najczęściej wykorzystywaną w laboratoriach metodą wykrywania makroprolaktyny jest precypitacja 25% glikolem polietylenowym. Surowicę pacjenta inkubuje się z 25% glikolem polietylenowym, który ma właściwości wytrącające białka wielkocząsteczkowe, jakim jest makroprolaktyna. Po użyciu tego związku w supernatancie oznacza się stężenie wolnej prolaktyny. Po przeprowadzeniu ww. czynności wylicza się procent odzysku prolaktyny. Jeśli wynosi on <40% – stwierdza się przewagę makroprolaktyny, jeśli wynosi >60% – jest to potwierdzeniem hiperprolaktynemii. W przypadku wyników pomiędzy 40, a 60% – wynik traktuje się jako niejednoznaczny i wskazane jest wykorzystanie złotego standardu, jakim jest filtracyjna chromatografia żelowa.

Wzór do wyliczenia procentu odzysku prolaktyny to:

% odzysku PRL = ([stężenie prolaktyny w supernatancie po podaniu PEG] / [stężenie prolaktyny w surowicy pacjenta])*100%

Fiszka do nauki do egzaminu specjalizacyjnego

Fiszka 39. Makroprolaktyna

Źródła

1. Beda, Karolina, and Katarzyna Winczyk. „Makroprolaktyna-występowanie, metody diagnostyczne i znaczenie kliniczne.” Folia Medica Lodziensia 36.2 (2009): 87-110.
2. Kokot, Izabela, Sylwia Płaczkowska, and Lilla Pawlik-Sobecka. „Znaczenie różnicowania form prolaktyny u pacjentów z hiperprolaktynemią.” Postepy Hig Med Dosw (Online) 71 (2017): 1209-1215.
3. Beda-Maluga, Karolina, et al. „Ocena makroprolaktynemii po precypitacji glikolem polietylenowym-porównanie różnych wariantów wirowania.” Diagnostyka Laboratoryjna 51.3 (2015).

Poniżej znajdziesz linki do wszystkich fiszek do nauki do egzaminu specjalizacyjnego z laboratoryjnej diagnostyki medycznej, jakie udało mi się do dnia dzisiejszego opracować.

Pozostałe fiszki do nauki:

Zaplanowane fiszki znajdziesz tutaj

Fiszka 1. Podział białek ostrej fazy.

Fiszka 2. Czas okluzji PFA-100.

Fiszka 3. Test z metoklopramidem

Fiszka 4. Sferocytoza wrodzona

Fiszka 5. MGUS – stan przednowotworowy

Fiszka 6. Pseudohiperkaliemia.

Fiszka 7. Rozpoznawanie zaburzeń RKZ

Fiszka 8. Hormony podwzgórza

Fiszka 9. Zmiany laboratoryjne w ciąży

Fiszka 10. Czułość diagnostyczna testu

Fiszka 11. Swoistość diagnostyczna testu

Fiszka 12. Diagnostyka cukrzycy

Fiszka 13. Witaminy – podział i nazewnictwo

Fiszka 14. Oś podwzgórze-przysadka-nadnercza

Fiszka 15. Zespół SIADH

Fiszka 16. Odwodnienia – przyczyny i diagnostyka

Fiszka 17. Diagnostyka cukrzycy ciążowej

Fiszka 18. Kryteria rozpoznania czerwienicy prawdziwej

Fiszka 19. Kryteria rozpoznania ostrego uszkodzenia nerek

Fiszka 20. Test hamowania hormonu wzrostu GH

Fiszka 21. Białka w proteinogramie

Fiszka 22. Czynniki krzepnięcia krwi

Fiszka 23. Zespół Gilberta

Fiszka 24. Metoda homogenna i heterogenna

Fiszka 25. Metoda kompetencyjna – zasada metody i przykład.

Fiszka 26. HFR, MFR, LFR i IRF w oznaczeniu retikulocytów

Fiszka 27. Metoda bezpośrednia i pośrednia oznaczania jonów

Fiszka 28. Metoda pośrednia w oznaczaniu jonów – interferencje

Fiszka 29. Pseudohiponatremia w hiperglikemii

Fiszka 30. Izoenzymy LDH

Fiszka 31. Niedobór żelaza – diagnostyka laboratoryjna

Fiszka 32. Mocznikowy test oddechowy

Fiszka 33. Protoporfiryna cynkowa

Fiszka 34. Wpływ amiodaronu na hormony tarczycy

Fiszka 35. Przełom nadnerczowy

Fiszka 36. Przyczyny hipourykemii

---

Treści które mogą Cię zainteresować:

• Okiem Diagnosty
• Okiem Diagnosty
• Newsletter
• YouTube

Zastrzeżenie: Treści umieszczone na stronie fremitus.pl służą celom informacyjnym i edukacyjnym. Nie stanowią one porady medycznej, nie zastępują indywidualnej porady medycznej udzielanej przez lekarza. Informacje zawarte na stronie nie mogą być podstawą stawiania diagnozy i leczenia pacjenta – w tym celu należy skontaktować się z lekarzem.

---

Treści które mogą Cię zainteresować:

• Okiem Diagnosty
• Okiem Diagnosty
• Newsletter
• YouTube

Zastrzeżenie: Treści umieszczone na stronie fremitus.pl służą celom informacyjnym i edukacyjnym. Nie stanowią one porady medycznej, nie zastępują indywidualnej porady medycznej udzielanej przez lekarza. Informacje zawarte na stronie nie mogą być podstawą stawiania diagnozy i leczenia pacjenta – w tym celu należy skontaktować się z lekarzem.