Metoda pośrednia pomiaru jonów – interferencje

Metoda pośrednia – interferencje

Żeby zrozumieć pojęcie interferencji w oznaczeniu stężenia jonów metodą pośrednią należy przede wszystkim znać różnicę materiału, w jakim wykonywane jest oznaczenie. Jeśli podstawimy próbkę surowicy do analizatora wykorzystującego oznaczenie metodą bezpośrednią – uzyskamy stężenie jonów w wodzie surowicy. Jeśli ten sam materiał wykorzystamy w analizatorze z metodą pośrednią – oznaczenie zostanie wykonane w wodzie surowicy, ale zostanie ono przeliczone na całą próbkę. Czym jest cała próbka? Surowica składa się z wody surowicy i elementów stałych – to właśnie te dwa elementy składają się na „objętość całej próbki”.

Pomiary pośrednie są odnoszone do prawidłowego stosunku wody (ok. 93%) do substancji stałych obecnych w surowicy – lipidów, protein (ok. 7%). Jeśli u pacjenta ten stosunek jest zaburzony – może być on przyczyną uzyskania wyników oznaczenia jonów, który jest niezgodny ze stanem faktycznym. W przypadku próbek lipemicznych zmniejsza się zawartość wody osocza, dlatego wykorzystanie metody pośredniej oznaczenia jonów może prowadzić do pseudohiponatremii, czyli fałszywie obniżonego stężenia sodu. Hiperproteinemia wywołuje takie same skutki, jak lipemia.

Związane jest to z faktem, że po pobraniu określonej objętości surowicy do rozcieńczenia – zakłada się, ze 93% próbki stanowi woda surowicy. Zaburzenie składu surowicy wywołane hiperproteinemią, czy też hiperlipidemią spowoduje, że ilość wody surowicy (w które znajdują się jony) będzie mniejsza – stąd też uzyskamy wynik fałszywie zaniżony.

Poniżej przykład tej zależności. Stosunki procentowe są hipotetyczne.

Fiszka do nauki

Fiszka numer 28. Metoda pośrednia pomiaru jonów – interferencje

Źródła

1. Kmin, Ewelina, and Bobilewicz Dagna. „Metody potencjometryczne w rutynowych oznaczeniach stężeń jonów sodu i potasu”. Diagn Lab., vol. 53, no. 3, 2017, pp. 185-190. https://doi.org/10.5604/01.3001.0013.7980.
2. Franciszek Kokot, Edward Franek, Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej i kwasowo- zasadowej, PZWL, Warszawa 2015
3. Głuszek, Jerzy, and Teresa Kosicka. „Zagrożenia związane z terapią tiazydami osób w podeszłym wieku.” Nadciśnienie Tętnicze w Praktyce 9.3 (2023): 114-122.
4. Aziz, Fahad, et al. „Pseudohyponatremia: mechanism, diagnosis, clinical associations and management.” Journal of clinical medicine 12.12 (2023): 4076.

Poniżej znajdziesz linki do wszystkich fiszek do nauki do egzaminu specjalizacyjnego z laboratoryjnej diagnostyki medycznej, jakie udało mi się do dnia dzisiejszego opracować.

Pozostałe fiszki do nauki:

Zaplanowane fiszki znajdziesz tutaj

Fiszka 1. Podział białek ostrej fazy.

Fiszka 2. Czas okluzji PFA-100.

Fiszka 3. Test z metoklopramidem

Fiszka 4. Sferocytoza wrodzona

Fiszka 5. MGUS – stan przednowotworowy

Fiszka 6. Pseudohiperkaliemia.

Fiszka 7. Rozpoznawanie zaburzeń RKZ

Fiszka 8. Hormony podwzgórza

Fiszka 9. Zmiany laboratoryjne w ciąży

Fiszka 10. Czułość diagnostyczna testu

Fiszka 11. Swoistość diagnostyczna testu

Fiszka 12. Diagnostyka cukrzycy

Fiszka 13. Witaminy – podział i nazewnictwo

Fiszka 14. Oś podwzgórze-przysadka-nadnercza

Fiszka 15. Zespół SIADH

Fiszka 16. Odwodnienia – przyczyny i diagnostyka

Fiszka 17. Diagnostyka cukrzycy ciążowej

Fiszka 18. Kryteria rozpoznania czerwienicy prawdziwej

Fiszka 19. Kryteria rozpoznania ostrego uszkodzenia nerek

Fiszka 20. Test hamowania hormonu wzrostu GH

Fiszka 21. Białka w proteinogramie

Fiszka 22. Czynniki krzepnięcia krwi

Fiszka 23. Zespół Gilberta

Fiszka 24. Metoda homogenna i heterogenna

Fiszka 25. Metoda kompetencyjna – zasada metody i przykład.

Fiszka 26. HFR, MFR, LFR i IRF w oznaczeniu retikulocytów

Fiszka 27. Metoda bezpośrednia i pośrednia oznaczania jonów

Fiszka 28. Metoda pośrednia w oznaczaniu jonów – interferencje

Fiszka 29. Pseudohiponatremia w hiperglikemii

Fiszka 30. Izoenzymy LDH

Fiszka 31. Niedobór żelaza – diagnostyka laboratoryjna

Fiszka 32. Mocznikowy test oddechowy

Fiszka 33. Protoporfiryna cynkowa

Fiszka 34. Wpływ amiodaronu na hormony tarczycy

Fiszka 35. Przełom nadnerczowy

Fiszka 36. Przyczyny hipourykemii

Fiszka 37. Wapń zjonizowany a pH krwi

Fiszka 38. Diagnostyka boreliozy

Fiszka 39. Makroprolaktyna

Fiszka 40. Zmiany laboratoryjne w ostrym zapaleniu trzustki

Fiszka 41. Dynamika wzrostu aktywności lipazy i amylazy w ostrym zapaleniu trzustki

Fiszka 42. Skróty w morfologii i retikulocytach

Fiszka 43. Diagnostyka zakażenia HCV

Fiszka 44. Izoenzymy kinazy kreatynowej CK

Fiszka 45. Niedobór witaminy B12

Fiszka 46. Reguły Westgarda

Fiszka 47. Przyczyny hiperurykemii

---

Treści które mogą Cię zainteresować:

• Okiem Diagnosty
• Okiem Diagnosty
• Newsletter
• YouTube

Zastrzeżenie: Treści umieszczone na stronie fremitus.pl służą celom informacyjnym i edukacyjnym. Nie stanowią one porady medycznej, nie zastępują indywidualnej porady medycznej udzielanej przez lekarza. Informacje zawarte na stronie nie mogą być podstawą stawiania diagnozy i leczenia pacjenta – w tym celu należy skontaktować się z lekarzem.

---

Treści które mogą Cię zainteresować:

• Okiem Diagnosty
• Okiem Diagnosty
• Newsletter
• YouTube

Zastrzeżenie: Treści umieszczone na stronie fremitus.pl służą celom informacyjnym i edukacyjnym. Nie stanowią one porady medycznej, nie zastępują indywidualnej porady medycznej udzielanej przez lekarza. Informacje zawarte na stronie nie mogą być podstawą stawiania diagnozy i leczenia pacjenta – w tym celu należy skontaktować się z lekarzem.