Test hamowania GH – hormonu wzrostu

W jakim celu wykonuje się test hamowania wydzielania GH (hormonu wzrostu)? Jak wygląda przeprowadzenie testu hamowania wydzielania GH? Jak interpretuje się test hamowania wydzielania GH?

W jakim celu wykonuje się test hamowania wydzielania GH (hormonu wzrostu)?

Test hamowania wydzielania hormonu wzrostu wykorzystywany jest w diagnostyce akromegalii czyli choroby, która wywołana jest nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu. Hormon ten jest wówczas wydzielany przez gruczolaka przysadki mózgowej. Test hamowania hormonu zrostu to inaczej test obciążenia glukozą wykorzystywany w diagnostyce akromegalii.

Gruczolak przysadki mózgowej wydziela nadmierną ilość hormonu wzrostu, co następnie powoduje zwiększenie wydzielania somatomedyn, m.in IGF-1 (insulinopodobnego czynnika wzrostu 1), co skutkuje rozrostem tkanek miękkich oraz kości.

Jak wygląda przeprowadzenie testu hamowania wydzielania GH?

Schemat przeprowadzenia testu hamowania wydzielania GH:

1. Wykonanie oznaczenia stężenia hormonu wzrostu
2. Podanie pacjentowi 75 g glukozy doustnie
3. Wykonanie oznaczenia stężenia hormonu wzrostu po 30, 60, 90 i 120 minutach od spożycia przez pacjenta glukozy

Jak interpretuje się test hamowania wydzielania GH?

Wzrost wydzielania hormonu wzrostu w stanie fizjologicznym ma miejsce w nocy, kiedy to w naszym organizmie dochodzi do spadku stężenia glukozy – hipoglikemii. To zjawisko wykorzystuje się w teście hamowania wydzielania hormonu wzrostu. Hipoglikemia = wzrost stężenia GH, hiperglikemia = spadek stężenia GH.

• WYNIK PRAWIDŁOWY: obniżenie stężenia hormonu wzrostu po obciążeniu do <46 pmol/L (<1μg/L, ng/mL) lub <18,4 pmol/L (<0,4 μg/L, ng/mL) w przypadku metod ultraczułych
• WYNIK NIEPRAWIDŁOWY: brak obniżenia stężenia hormonu wzrostu po obciążeniu, co może wskazywać na gruczolaka przysadki mózgowej i akromegalię

Przykładowe wyniki testu hamowania wydzielania GH

Po podaniu pacjentowi 75 gramów glukozy następuje zmniejszenie stężenia hormonu wzrostu, co wyklucza występowanie u pacjenta akromegalii.

Po podaniu pacjentowi 75 gramów glukozy nie ma miejsca zahamowanie wydzielania hormonu wzrostu. Wręcz przeciwnie – stężenie hormonu wzrostu rośnie, co może wskazywać na gruczolaka przysadki. Konieczne jest przeprowadzenie dalszej diagnostyki (MRI, IGF-1).

Fiszka do nauki do egzaminu specjalizacyjnego

Fiszka numer 20. do nauki do egzaminu specjalizacyjnego: test hamowania GH

---

Źródła:

1. Interna Szczeklika 2022
2. Bogdan Solnica, Aldona Dembińska-Kieć, Jerzy W. Naskalski – Diagnostyka Laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Wydanie 5, 2022

Poniżej znajdziesz linki do wszystkich fiszek do nauki do egzaminu specjalizacyjnego z laboratoryjnej diagnostyki medycznej, jakie udało mi się do dnia dzisiejszego opracować.

Pozostałe fiszki do nauki:

Zaplanowane fiszki znajdziesz tutaj

Fiszka 1. Podział białek ostrej fazy.

Fiszka 2. Czas okluzji PFA-100.

Fiszka 3. Test z metoklopramidem

Fiszka 4. Sferocytoza wrodzona

Fiszka 5. MGUS – stan przednowotworowy

Fiszka 6. Pseudohiperkaliemia.

Fiszka 7. Rozpoznawanie zaburzeń RKZ

Fiszka 8. Hormony podwzgórza

Fiszka 9. Zmiany laboratoryjne w ciąży

Fiszka 10. Czułość diagnostyczna testu

Fiszka 11. Swoistość diagnostyczna testu

Fiszka 12. Diagnostyka cukrzycy

Fiszka 13. Witaminy – podział i nazewnictwo

Fiszka 14. Oś podwzgórze-przysadka-nadnercza

Fiszka 15. Zespół SIADH

Fiszka 16. Odwodnienia – przyczyny i diagnostyka

Fiszka 17. Diagnostyka cukrzycy ciążowej

Fiszka 18. Kryteria rozpoznania czerwienicy prawdziwej

Fiszka 19. Kryteria rozpoznania ostrego uszkodzenia nerek

Fiszka 20. Test hamowania hormonu wzrostu GH

Fiszka 21. Białka w proteinogramie

Fiszka 22. Czynniki krzepnięcia krwi

Fiszka 23. Zespół Gilberta

Fiszka 24. Metoda homogenna i heterogenna

Fiszka 25. Metoda kompetencyjna – zasada metody i przykład.

Fiszka 26. HFR, MFR, LFR i IRF w oznaczeniu retikulocytów

Fiszka 27. Metoda bezpośrednia i pośrednia oznaczania jonów

Fiszka 28. Metoda pośrednia w oznaczaniu jonów – interferencje

Fiszka 29. Pseudohiponatremia w hiperglikemii

Fiszka 30. Izoenzymy LDH

Fiszka 31. Niedobór żelaza – diagnostyka laboratoryjna

Fiszka 32. Mocznikowy test oddechowy

Fiszka 33. Protoporfiryna cynkowa

Fiszka 34. Wpływ amiodaronu na hormony tarczycy

Fiszka 35. Przełom nadnerczowy

Fiszka 36. Przyczyny hipourykemii

Fiszka 37. Wapń zjonizowany a pH krwi

Fiszka 38. Diagnostyka boreliozy

Fiszka 39. Makroprolaktyna

Fiszka 40. Zmiany laboratoryjne w ostrym zapaleniu trzustki

Fiszka 41. Dynamika wzrostu aktywności lipazy i amylazy w ostrym zapaleniu trzustki

Fiszka 42. Skróty w morfologii i retikulocytach

Fiszka 43. Diagnostyka zakażenia HCV

Fiszka 44. Izoenzymy kinazy kreatynowej CK

Fiszka 45. Niedobór witaminy B12

Fiszka 46. Reguły Westgarda

Fiszka 47. Przyczyny hiperurykemii

---

Treści które mogą Cię zainteresować:

• Okiem Diagnosty
• Okiem Diagnosty
• Newsletter
• YouTube

Zastrzeżenie: Treści umieszczone na stronie fremitus.pl służą celom informacyjnym i edukacyjnym. Nie stanowią one porady medycznej, nie zastępują indywidualnej porady medycznej udzielanej przez lekarza. Informacje zawarte na stronie nie mogą być podstawą stawiania diagnozy i leczenia pacjenta – w tym celu należy skontaktować się z lekarzem.